dzieci pozamałżeńskie, prawo dzieci, które nie pochodzą od męża matki; po ustaleniu ojcostwa ustawa nadaje im prawa i obowiązki dzieci z małżeństwa.

dzieci rabunek, zinstytucjonalizowane w III Rzeszy uprowadzanie dzieci z krajów okupowanych w celu ich zgermanizowania; najwięcej z Polski (łącznie ok. 200 tys.); zbrodnia ludobójstwa.

Dzieci Boga, amer. ruch rel., zainicjowany 1968 przez D. Berga (pseud. Moses David); praktykowali wspólne życie w komunach, głosili utopijną wiarę w upadek cywilizacji opartej na kulcie materii.

Chłopskie Towarzystwo Przyjaciół Dzieci (ChTPD), organizacja wych.-kult., zał. 1946; opieka nad dziećmi chłopskimi; 1949 połączone z Robotn. Tow. Przyjaciół Dzieci w TPD.

Towarzystwo Przyjaciół Dzieci (TPD), organizacja społ. i opiekuńczo-wych., utw. 1949 z RTPD i Chłopskiego Tow. Przyjaciół Dzieci; organizuje i prowadzi różnego typu placówki i akcje o charakterze opiekuńczo-wych. oraz prace badawcze nad rozwojem i potrzebami dzieci.

Robotnicze Towarzystwo Przyjaciół Dzieci (RTPD), zał. 1919 w Warszawie jako Robotn. Wydział Wychowania Dziecka i Opieki nad Nim; prowadziło zakłady wych.-opiekuńcze, organizowało kluby, poradnie zdrowia, szkoły, przedszkola itp.; 1949 połączyło się z Chłopskim Tow. Przyjaciół Dzieci, tworząc TPD.

„Dzieci Warszawy”, pot. nazwa Piątego Pułku Strzelców Pieszych „Dzieci Warszawy” i Szóstego Pułku Ułanów „Dzieci Warszawy”, utw. podczas powstania listopadowego 1831 na koszt Warszawy i złożonych w większości z jej mieszkańców.

Janczarski Czesław, 1911–71, poeta; red. pisma dla dzieci „Miś”; utwory dla dzieci (cykl opowieści o Misiu Uszatku).

kolonie, sezonowe placówki opiekuńczo-wych. organizowane dla dzieci w okresie ferii szkolnych poza miejscem stałego zamieszkania; forma zorganizowanego wypoczynku dzieci i młodzieży.

Lisiecki Kazimierz (zw. Dziadkiem), 1902–76, pedagog, wychowawca; 1928 zał. Tow. Przyjaciół Dzieci Ulicy; twórca koncepcji i organizator ognisk wych. dla dzieci opuszczonych i zaniedbanych wychowawczo.