komputer [ang.], elektron. uniwersalna maszyna cyfrowa, sterowana przez opracowywane w tym celu
programy; gł. części składowe k. stanowią:
procesor (jeden, kilka lub kilkanaście), pamięć operacyjna, urządzenia peryferyjne (zewn.); k. są wytwarzane od 1945 (ENIAC), jako produkt handl. od 1951; ze względu na wydajność (tzw. moc obliczeniową) i sposób wykorzystania rozróżnia się: superkomputery (np. z serii Cray), używane gł. do przeprowadzania najbardziej złożonych obliczeń; duże komputery (ang.
mainframe, przeznaczone gł. do zastosowań adm. i finans. na szczeblu dużego przedsiębiorstwa; minikomputery, obsługujące niewielkie instytucje lub grupy użytkowników; komputery osobiste (mikrokomputery, np. IBM PC, Macintosh), przeznaczone gł. do obsługi jednego użytkownika (są wytwarzane też ich odmiany przenośne:
laptop,
notebook,
palmtop); dla współcz. techniki komputerowej charakterystyczny jest b. szybki wzrost wydajności procesorów, pojemności pamięci komputerowych i nośników danych, rozwój metod grafiki komputerowej, sztucznej
inteligencji, komputerowych technik multimedialnych, a także
sieci komputerowych; zasadami budowy k. i ich programowania zajmuje się
informatyka.