liceum [łac. < gr.]: 1) → Likejon; 2) nazwa szkół średnich przygotowujących do studiów wyższych, od 1802 we Francji, później także w innych krajach, m.in. w Polsce.

Liceum Warszawskie, zał. 1804 przez władze prus. 6-klasowa szkoła średnia, z pol. i niem. językiem wykładowym; rozszerzony program nauczania; dyr. S.B. Linde.

Liceum Krzemienieckie (do 1817 Gimnazjum Wołyńskie), szkoła zał. 1805 w Krzemieńcu przez T. Czackiego, przy współpracy H. Kołłątaja; obejmowało szkołę elementarną, szkołę średnią i kursy wyższe; ośr. życia umysłowego i kult.; zamknięte 1832; wznowione 1920 jako zespół szkół, działało do 1939.

Polskie Gimnazjum i Liceum w Balatonboglár, szkoła pol. nad Balatonem na Węgrzech (ob. Boglártelle); działało 1940–44, jego uczniami byli pol. uchodźcy; z blisko 600 boglarczyków kilkudziesięciu walczyło w PSZ na Zachodzie.

Andrzejowski Antoni (pseud. Stary Detiuk), 1785–1868, botanik i pisarz; wykładowca nauk przyr., m.in. w Liceum Krzemienieckim; badacz flory Ukrainy; pamiętnik i powieści.

batiniolska szkoła, pot. nazwa liceum pol., zał. 1842 w Paryżu, w dzielnicy Batignolles, przez pol. emigrantów; działała do 1922 i 1946–63.

Marczewski Lucjan, 1879–1935, kompozytor; zał. w Warszawie liceum muz.; utwory fortepianowe, chóralne, pieśni, muzyka teatr. (m.in. do Nocy listopadowej S. Wyspiańskiego).

Nowodworskiego Kolegium, szkoła średnia, zał. 1588 w Krakowie z fundacji B. Nowodworskiego, pierwsza tzw. kolonia akademicka Uniw. Krak.; w okresie zaborów przekształcone w Gimnazjum Św. Anny; ob. Liceum Ogólnokształcące im. B. Nowodworskiego.

Puńsk, w. gminna w woj. podl., nad jez. Punie; gł. ośr. kultury litew. w Polsce (liceum, dom kultury, wydawnictwo); prawa miejskie 1647–1852.

Wolski Konstanty, 1762–1810, pedagog, nauczyciel w Liceum Warsz.; twórca podstaw nowej metodyki nauczania początkowego; autor elementarza.