Czarne Pantery (Partia Czarnych Panter, ang. Black Panthers), radykalna organizacja murz. w USA, zał. 1966; działały do pocz. lat 70.; reprezentowały ideologię i ruch Czarnej Siły; stosowały przemoc.

teologia wyzwolenia, nurt we współcz. teologii latynoamer., który powstał jako reakcja na ubóstwo, wyzysk, niesprawiedliwość społ. oraz zinstytucjonalizowaną przemoc; gł. przedstawiciele: J.L. Seegundo, L. Boff.

Menno Simons, 1496–1561, teolog i działacz anabaptystyczny; zał. mennonitów; polemizował z radykalnym skrzydłem anabaptyzmu; zjednoczył umiarkowanych anabaptystów odrzucających wszelką przemoc.

kołchoz, roln. spółdzielnia produkcyjna w ZSRR; masowemu ich zakładaniu 1929–33 towarzyszyła przemoc i represje wobec chłopów; k. przetrwały upadek komunizmu i ZSRR, utrzymując się w Rosji i byłych republikach związkowych.

Stallone [~lọn] Sylvester, ur. 1946, amer. aktor i reżyser film.; gwiazdor kina lat 80., role w cyklach filmów Rocky i Rambo, eksponujących przemoc i brutalność.

reżym [fr. < łac.]: 1) system rządów, w którym władza stosuje przemoc, ucisk polit.; 2) ściśle ustalony tryb postępowania, pracy.

terroryzm [łac.], różnie umotywowane ideologicznie, planowane i zorganizowane działania pojedynczych osób lub grup skutkujące naruszeniem istniejącego porządku prawnego, podjęte w celu wymuszenia od władz państw. i społeczeństwa określonych zachowań i świadczeń, często naruszające dobra osób postronnych; realizowane z całą bezwzględnością, za pomocą różnych środków (naciski psych., przemoc fiz., użycie broni i ładunków wybuchowych), w warunkach specjalnie nadanego im rozgłosu i celowo wytworzonego w społeczeństwie lęku.