ukraińska szkoła poetów, termin wprowadzony 1837 przez A. Tyszyńskiego na określenie pol. pisarzy romant. z pd.-wsch. kresów ówczesnej Polski; podejmowali tematy z dziejów Ukrainy, nawiązywali do ukr. folkloru (A. Malczewski, S. Goszczyński, J.B. Zaleski).

warszawska szkoła matematyczna, grupa matematyków związana w okresie 20-lecia międzywoj. z Uniw. Warsz.: W. Sierpiński, S. Mazurkiewicz, Z. Janiszewski, K. Kuratowski, B. Knaster, K. Borsuk, S. Eilenberg i in.; wkład we wczesny rozwój teorii mnogości, topologii oraz teorii funkcji rzeczywistych.

wiedeńska szkoła dodekafoniczna, kompozytorzy zgrupowani ok. 1905–1933 wokół A. Schönberga działający w Wiedniu, m.in.: A. Webern, A. Berg, H. Eisler, H.E. Apostel, H. Jelinek, R. Leibowitz, J. Koffler; zapoczątkowali proces zrywania z harmoniką systemu dur-moll w wyniku stosowania techniki dodekafonicznej.

klasyczna szkoła w ekonomii, kierunek myśli ekon., którego gł. przedmiotem zainteresowania był rozwój gosp.; ujmował proces ekon. jako proces naturalny, podlegający działaniu własnych praw, które wyzwalają samoczynnie działające mechanizmy ekon., a osiągnięcie harmonijnego i pożytecznego porządku gosp. zapewnia → niewidzialna ręka rynku; stworzony przez A. Smitha i D. Ricardo na przeł. XVIII i XIX w.

rosyjska szkoła formalna, kierunek w badaniach lit., powstały w Rosji w czasie I wojny świat. jako opozycja wobec pozytywist. tradycji lit.-nauk.; rozwój w latach 20.; przedstawiciele m.in.: W. Szkłowski (jej teoretyk), B. Eichenbaum, R. Jakobson, J. Tynianow, B. Tomaszewski, W. Żyrmunski; oddziałała na późniejsze kierunki, zwł. na → strukturalizm.

historyczna szkoła w ekonomii, kierunek negujący uniwersalny charakter prawidłowości ekon. oraz zasady → liberalizmu gosp., powstały w Niemczech w poł. XIX w.; wyodrębnia się starszą szkołę hist., której przedstawiciele (W. Roscher, B. Hildebrand, K. Knies) występowali przeciwko szkole → klasycznej, i młodszą szkołę (G. Schmoller, L. Brentano, R. Büchner i G. Knapp), której przedstawiciele występowali gł. przeciw → marginalizmowi i marksizmowi.

praska szkoła strukturalistyczna, gł. kierunek badawczy → strukturalizmu eur., koncentrujący się wokół → Praskiego Koła Lingwistycznego; rozwinęła koncepcję F. de Saussure’a o języku jako systemie znaków, zajmowała się systemem leksykalnym i stylistyką, stworzyła nową dziedzinę językoznawstwa, → fonologię.

„Szkoła Specjalna”, czasopismo wydawane od 1924 (z przerwami) w Warszawie, poświęcone zagadnieniom pedagogiki specjalnej.

Szkoła Narodowa Polska w Paryżu → batiniolska szkoła.