badeńska szkoła, filoz. jedna z gł. szkół filoz. neokantyzmu, uformowana na przeł. XIX i XX w. w Heidelbergu i Fryburgu Bryzgowijskim przez W. Windelbanda i H. Rickerta; zajmowała się gł. teorią poznania, aksjologią oraz teorią i metodologią nauk humanistycznych.

berlińska szkoła, muz. grupa kompozytorów działających w 2. poł. XVIII w., związanych z dworem Fryderyka II Hohenzollerna (m.in. J.G. i C.H. Graun, F. i J. Benda, C.Ph.E. Bach, J. Kirnberger, Ch.G. Krause, J.F. Reichardt, K.F. Zelter); styl galant; formy instrumentalne, muzyka rel., opery i pieśni.

burgundzka szkoła, muz. grupa kompozytorów związanych gł. w 1. poł. XV w. z dworem burgundzkim (m.in. N. Grenon, G. Binchois, G. Dufay, A. Busnois); rozwój pieśni świeckiej (rondo, ballada), mszy, motetu; technika fauxbourdonu.

chicagowska szkoła w architekturze, grupa architektów amer. działających w Chicago w końcu XIX w.; wprowadzili stal. konstrukcje szkieletowe do budownictwa wysokościowego; wpływ na rozwój nowocz. architektury; grupę tworzyli m.in.: W. Le Baron Jenney, L. Sullivan, H.H. Richardson.

flamandzka szkoła, grupa kompozytorów z Flandrii i pn. Francji działających XV–XVI w. (J. Okeghem, J. Obrecht, H. Isaac, Josquin des Prés, A. Willaert, N. Gombert, Clemens non Papa, T. Crecquillon, C. de Rore, O. di Lasso); rozkwit linearnej polifonii wokalnej (msza, motet).

frankfurcka szkoła, nazwa grupy współpracowników Institut für Sozialforschung działającego 1923–71; wychodząc z heglizującego marksizmu rozwijali zespół poglądów filoz.-socjol. p.n. teorii kryt., której przedmiotem była zarówno krytyka kapitalizmu, jak i komunizmu; Th. Adorno, W. Benjamin, J. Habermas, M. Horkheimer, H. Marcuse.

kopenhaska szkoła, utw. w latach 20. XXw. przez N. Bohra grupa zrzeszająca wielu wybitnych fizyków (m.in. W. Heisenberg, W. Pauli, C. Weizsäcker), która położyła duże zasługi w rozwoju teoret. podstaw mechaniki kwantowej i jej interpretacji filozoficznej.

mannheimska szkoła, grupa kompozytorów czes., niem. i wł. działających od 1740 na dworze w Mannheimie, 1778–1800 w Monachium: J. Stamic, I.J. Holzbauer, F.X. Richter, J.Ch. Cannabich; rozkwit muzyki instrumentalnej, stworzenie podstaw stylu symf. (4-częściowa symfonia); efekty dynamiczne.

marburska szkoła, jedna z gł. szkół filoz. neokantyzmu, zał. przez H. Cohena (P. Natorp, E. Cassirer); przeciwstawiając się psychol. i fizjol. interpretacjom aprioryzmu I. Kanta, upatrywała zadanie filozofii w wyjaśnianiu log. podstaw nauki.

naddunajska szkoła, kierunek w malarstwie i grafice południowoniem. i austr. XVI w.; gł. ośr. — Ratyzbona i Wiedeń; przedstawiciele m.in.: A. Altdorfer i L. Cranach (st.); wprowadzili do malarstwa czysty pejzaż oraz rozwinęli zagadnienia perspektywy i światłocienia.