Canterbury, szkoła [sz. kạ̈nt&schwa.x;rb&schwa.x;ri], jedno z najważniejszych centrów ang. malarstwa miniaturowego w okresie przedrom. i rom.; największy rozwój 2. poł. X pocz. XI w.
szkoła artystyczna: 1) uczelnia artyst.; 2) kierunek artyst. związany z krajem, miastem, grupą artystów w określonym czasie; 3) krąg bezpośrednich uczniów i naśladowców danego artysty.
wenecka szkoła, muz.: 1) grupa kompozytorów flam. i wł. działających w Wenecji w XVI w.: A. Willaert, C. de Rore, A. i G. Gabrieli, C. Merulo, teoretyk G. Zarlino; zapoczątkowali i rozwinęli technikę polichóralną; 2) działający w XVII i pocz. XVIII w. w Wenecji kompozytorzy oper (C. Monteverdi, F. Cavalli, M.A. Cesti), także oratoriów, kantat, muzyki instrumentalnej.
Wawelberga i Rotwanda szkoła, szkoła mech.-techn. w Warszawie, ufundowana 1895 przez finansistów H. Wawelberga i S. Rotwanda, otwarta p.n. Średnia Szkoła Mech.-Techn. M. Mittego (kier. szkoły do 1900); od 1906 p.n. Szkoła Mech.-Techn. H. Wawelberga i S. Rotwanda i miała nieoficjalny charakter politechn.; od 191939 wyższa uczelnia (Państw. Szkoła Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda); 1945 wznowiła działalność; 1951 włączona do Politechn. Warszawskiej.
austriacka szkoła w ekonomii (szkoła psychologiczna), kierunek w ekonomii powstały w latach 70. XIX w.; twórca szkoły C. Menger sformułował teorię użyteczności krańcowej.