Szkoła Sztuk Pięknych w Krakowie → Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie.

Szkoła Sztuk Pięknych w Warszawie → Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie.

wyższa szkoła jazdy, najwyższy stopień ujeżdżenia konia wierzchowego; jedna z dziedzin jeździectwa; polega na przygotowaniu konia do precyzyjnego wykonywania określonych ewolucji.

aleksandryjska szkoła filologiczna, pierwszy w staroż. świecie zach. ośrodek systematycznych badań językoznawczych, ukształtowany przy Bibliotece Aleksandryjskiej; metody pracy nad ustaleniem poprawności tekstów klas. literatury gr. dały pocz. filologii jako dyscyplinie nauk. (Arystarch z Samotraki).

chicagowska szkoła w ekonomii, kierunek powstały ok. 1930 na uniw. w Chicago; minimalizuje rolę państwa w działalności gosp. (tylko wolny rynek może być skuteczny w alokacji zasobów i podziału dochodów); gł. przedstawiciele: M. Friedman (monetaryzm), G. Stigler, W.A. Wallis, H. Simons, a także J. McGill Buchanan, R. Coase, M. Miller.

fenomenologiczna szkoła w religioznawstwie, kierunek w religioznawstwie zainspirowany myślą E. Husserla; za jej twórcę uchodzi hol. religioznawca G. van der Leeuw; gł. celem badań jest odkrycie istoty religii i rekonstrukcja jej struktury wewn.; posługuje się metodą klasyfikacji fenomenów rel., komparatystyką i analizą zjawisk rel. danych w bezpośrednim doświadczeniu.

historyczna szkoła prawa, kierunek w niem. nauce prawa w 1. poł. XIX w., krytykujący prawo natury i głoszący, że prawo jest wytworem „ducha narodu” i rozwija się żywiołowo wraz z narodem (G. Hugo, G.F. Puchta, F.C. Savigny).

kazańska szkoła lingwistyczna, kierunek badawczy stworzony przez J. Baudouina de Courtenay i M. Kruszewskiego 1875–83 na uniw. w Kazaniu; k.sz.l. sformułowała podstawy fonologii i wprowadziła termin → fonem do językoznawstwa słow.; jest uważana za prekursorską wobec strukturalizmu.

kopenhaska szkoła strukturalistyczna, jeden z kierunków strukturalistycznych w językoznawstwie; spośród przedstawicieli skupionych wokół Kopenhaskiego Koła Lingwistycznego (zał. 1931) najbardziej znani są: L. Hjelmslev i V. Brøndal, twórcy → glossematyki.

kulturowo-historyczna szkoła, kierunek w etnologii, archeologii i religioznawstwie uznający wzajemne przenikanie wytworów kulturowych za gł. czynnik rozwoju kultury; powstała na pocz. XX w. w Austrii i Niemczech; przeciwna ewolucjonizmowi, krytykowana przez funkcjonalizm; gł. przedstawiciele: F. Ratzel, B. Ankermann, F. Graebner, W. Koppers.