szkoła, kierunek w nauce, filozofii, literaturze, sztuce, którego przedstawicieli łączą wspólne poglądy i metody pracy; grupa twórców reprezentujących określone środowisko, których dzieła mają wspólne cechy.

szkoła ćwiczeń, dysponująca dobrą kadrą szkoła podstawowa lub średnia, w której studenci zakładów kształcenia nauczycieli zdobywali praktyczne przygotowanie zawodowe.

lyońska szkoła → szkoła lyońska.

megarejska szkoła (szkoła dialektyków, szkoła erystyków), gr. szkoła filoz. zał. 399 p.n.e. przez ucznia Sokratesa — Euklidesa z Megary; łączyła poglądy etyczne Sokratesa z nauką eleatów o jedności bytu; rozwinęła umiejętność posługiwania się paradoksami; Eubulides z Miletu, Diodor Kronos i Filon z Megary.

szkoła nazw (logiści, chiń. mingjia), szkoła filoz. w chiń. filozofii klas., zajmująca się systematyką pojęć, dociekaniem prawdy i sposobów poprawnego rozumowania.

szkoła średnia, szkoła ogólnokształcąca lub przygotowująca do zawodu, po której ukończeniu absolwent otrzymuje świadectwo dojrzałości (maturę) dające prawo ubiegania się o przyjęcie na wyższą uczelnię.

szkoła utrakwistyczna, szkoła, w której systemie nauczania używa się dwu języków wykładowych; system nauczania stosowany gł. w krajach lub na terenach dwujęzycznych.

szkoła lyońska, fr. grupa poet. z poł. XVI w.; nawiązywała do filozofii Platona i twórczości F. Petrarki.

chartryjska szkoła, szkoła katedralna w Chartres, zał. w X w.; w XII w. należała do gł. ośr. intelektualnych (filoz., teol. i nauk.) Europy; Bernard z Chartres, Gilbert de la Porree, Teodoryk z Chartres.