Szkoła Pod Żaglami, nazwa wypraw żegl. na Pogorii, w których uczniowie szkoły średniej odbywali regularnie lekcje, stanowiąc jednocześnie załogę żaglowca.

Groote [chrọ:t&schwa.x;] Gerhard, 1340–84, hol. kaznodzieja świecki, reformator, mistyk; jego uczniowie utworzyli zgromadzenie tzw. Braci Wspólnego Życia, grupujące ludzi świeckich i księży.

Rosselli Cosimo, 1439–1507, malarz wł.; przedstawiciel florenckiego quattrocenta; obrazy ołtarzowe, freski, m.in. w Kaplicy Sykstyńskiej w Rzymie; liczni uczniowie, m.in. P. di Cosimo, Fra Bartolomeo.

Rudnicka Halina, 1909–82, pisarka; powieści dla młodzieży — hist. (Uczniowie Spartakusa) i współczesne.

Baal Szem Tow (właśc. Israel ben Eliezer, znany też pod akronimem Beszt), ok. 1700–1760, mistyk żyd. z Podola, twórca chasydyzmu; jego życie i nauki zebrali i spisali uczniowie na pocz. XIX w.

Bródy [brọ:di] Sándor, 1863–1924, pisarz węg.; przedstawiciel naturalizmu; autor powieści, nowel, dramatów, powieści dla młodzieży Uczniowie z Eger.

Dupré [düprẹ] Marcel, 1886–1971, fr. organista i kompozytor; prof. konserwatorium w Paryżu (uczniowie m.in. O. Messiaen, M.-C. Alain); zapoczątkował nowocz. typ recitalu organowego w sali koncertowej; utwory gł. na organy.

epikurejczycy, filoz. uczniowie ze szkoły Epikura (tzw. ogrodu Epikura) lub zwolennicy epikureizmu (Metrodor z Lampsakos, Hermachos z Mityleny, Polistratos, Zenon z Sydonu, Filodemos z Gadary, w Rzymie — Lukrecjusz).

lwowsko-warszawska szkoła, ukształtowana w okresie międzywoj. grupa filozofów i logików (K. Twardowski i jego uczniowie, m.in. J. Łukasiewicz, T. Kotarbiński, K. Ajdukiewicz); cechowały ją: antyirracjonalizm, niechęć do spekulacji filoz., jasność i precyzja myślenia, korzystanie z osiągnięć logiki mat. i metod analizy semantycznej w badaniach filozoficznych.

perypatetycy [gr.]: 1) uczniowie Arystotelesa, nazywani tak ze względu na zwyczaj prowadzenia wykładów i dysput filoz. podczas przechadzek (gr. peripatoi); 2) zwolennicy arystotelizmu.